Kim ikinci adam?

Malatya, gerek bulunduğu konum gerekse sahip olduğu imkânlar nedeniyle bölgenin en önemli şehirlerinden biri olması gerekirken maalesef bu imkânlarını yeterince kullanamamaktadır. Bunun elbette pek çok nedeni vardır. En temelde sorumluluk yöneticilere ve bu yöneticilerin ufuk ile ideallerine yüklenebilir. Ancak Malatya’da yaşanan sorunlarda bu şehirde yaşayan her bireyin de sorumluluğu bulunmaktadır. Nitekim deprem sonrası şehrin yeniden planlanması ve inşasında yöneticilere yüklenen sorumluluklar sürekli konuşulsa da bir şehrin gelişiminde, o yerde yaşayan insanların yönetim süreçlerine ne kadar katılabildiği, neyi isteyip neyi istemediği, taleplerini ve şikâyetlerini nasıl dile getirdiği de oldukça önemlidir. Maalesef Malatya’da yöneticilerden büyük projeler ve kalıcı işler üretmelerinden çok biraz görünür olmaları, reklam yapmaları, taziyelere ve düğünlere katılmaları (gazetecileri ziyaret etmeleri de var muhtemelen) gibi klasik sosyal beklentiler öne çıkmaktadır. Çalışan ve üreten insanların gayretine ise yeterince itibar edilmemektedir. Bu şehrin yaşadığı sorunlar tamamen bir yönetici sorunu değildir. Soruyorum sivil toplum kuruluşları, dernekler, vakıflar, sendikalar ve gazeteciler ne iş yapar? Bu süreçte tüm bu taraflar sorumluluklarını gerektiği gibi yerine getirebildi mi? Gazeteci dostlarım, bugüne kadar bu şehrin geleceğine katkı sağlayabilecek ne yaptınız? Hangi yönetimi ne kadar ve nasıl eleştirdiniz? Yaptığınız haberler hangi hayırlı işe vesile oldu? Herkes eğri oturup doğru konuşmalıdır. Gazetecilik layüsel bir alan değildir. Yazmak için bağırmaya da gerek yoktur.

Başkan tam bir hayal kırıklığı. Ekip zaten ortada yok. Başkanı tanıyan ya istifa ediyor, yada geri duruyor. Genel sekreteri kimse bilmez. Diğerlerini kimse tanımaz. Bari iş yapın ? O da yok. Neye geldiniz o zaman? Bu başkan şube müdürlerinin gidip temsil edeceği programlara katılıp duruyor. Projesi yok,tecrübe yok o da her açılışa düğüne gidip vakit geçiriyor. Allah için bir hizmet edin. Bakanlıkların projelerini aç kapa ile günler geçiyor zaten ikinci değil üçüncü adamda yok

2 yılı geçti ama hâlâ sağlam bir ekip kurulabilmiş değil. Kurulan kadronun büyük kısmı ise maalesef şehri ayağa kaldırma derdinden çok kişisel ikbal peşinde. Zaten göreve gelir gelmez oluşturulan ilk ekibin önemli bir bölümü kısa sürede dağıldı, ondan sonra da belediyede düzen bir türlü oturmadı. Beyrut’un CV’si elbette güçlü olabilir ama belediyecilik farklı bir meziyet ister neye geldin kardeşim sen. Sami er TOKİ geçmişi, İstanbul tecrübesi, İl Özel İdaresi deneyimi… vs. Ama belediyecilik sadece CV işi değil, ayrı bir liderlik ve şehir yönetme meziyeti ister. Şehirde seçim öncesi oluşan algı da buydu: “İstanbul’da görev yapmış, devlet tecrübesi olan biri gelir ve Malatya’yı hızlıca toparlar.” Fakat gözden kaçan en önemli nokta şuydu; bu isim hayatının hiçbir döneminde tam anlamıyla birinci adam pozisyonunda olmamıştı. İstanbul’dan birçok isim getirildi ama büyük kısmının önceliği Malatya’nın deprem yaralarını sarmak değil, kendi kariyer planları oldu. Oysa bu şehir mesai kavramı gözetmeden çalışan, aidiyet duygusu taşıyan kadrolar bekliyordu. Selahattin Gürkan döneminde şehir ciddi anlamda yıprandı. Toplumsal ve kurumsal doku zarar gördü. Bu yüzden birçok sağduyulu insan “Yeter ki bu dönem bitsin, kim gelirse gelsin” düşüncesine kapıldı. Selahattin Gürkan’ın Malatya’ya verdiği zarar başlı başına uzun uzun konuşulacak bir konu. Bugüne baktığımızda ise belediye şirketlerine atanan üst düzey yöneticilerin çoğu 50 yaş üstü ve kariyerlerinde ilk kez genel müdürlük deneyimi yaşıyor. Yardımcı kadrolar da aynı şekilde. Belediye tarafında ise tablo daha da karmaşık. Bazı isimlerin önceliği şehir değil, bambaşka hesaplar gibi görünüyor. Gerçekten yazık oluyor bu şehre. Bazen insan ister istemez şu soruyu soruyor: Malatya bu şekilde yönetilmeyi gerçekten hak ediyor mu?